Bloggers

Ervaringenvaneenstigmama (Anne-Marie)
Mijn naam is Anne-Marie, ik ben 47 jaar, ik ben getrouwd en samen hebben wij 2 hele lieve, grappige, bijzonder “bijzondere” kinderen.

Oudste is een puber in wording van bijna 13 jaar die worstelt met zijn executieve functies, met zijn aandacht en concentratie, zijn planningsvaardigheden en met zijn sociale onhandigheid. En hij wil dat vooral niet onderkennen!
Ik heb ook de uitdagingen die hij heeft en dat weet ik pas sinds kort.
Jongste is 8 jaar en heeft downsyndroom.

In mijn blogs neem ik je mee in mijn ervaringen en deel ik met jou waar ik als
“bijzondere” moeder van twee ” bijzonder bijzondere” kinderen tegen aanloop.
In het dagelijks leven, in mijn hoofd, mijn lijf, bij instanties, in mijn toekomstverwachtingen.
Hoe “bijzonder bijzonder” wij zijn en waarom ik mezelf Stigmama noem, je komt het te weten!
Dit is dus geen blog vol dagelijkse kinderdingen, dit is vooral een blog over zelfstigmatisering, rouw en herstel door je kwetsbaar op te stellen. En mijn zoektocht naar wat ik daar mee wil.

Tot ziens op mijn blog!

Klik hier voor het blog van Anne-Marie

Janne’s blog
Ik ben een vrouw geboren in 1958 en woon al vanaf 1984 samen met een partner wie 8 jaar ouder is dan dat ik zelf ben. De naam welke ik gebruik in mijn Blogs is niet mijn werkelijke naam. We hebben samen geen kinderen maar dieren en zijn niet getrouwd. Deze dieren bestaan uit 6 konijnen, 4 cavia’s, enkele vogeltjes in een volière buiten en binnen in een ruime vogelkooi en vissen in een aquarium en in 2 vijvers. Zowel mijn man als ik hebben een passie voor dieren en geven een zo goed mogelijke zorg aan hen. Ik heb niet of nauwelijks contact met mijn familie, en mijn partner heeft helemaal geen familie meer wegens overlijden van hen. Het huis waar we wonen is een eigen huis, een twee onder een kap aan de rand van Winterswijk.

Zelf ben ik ik gedetacheerd vanuit een Sociale Werkvoorziening, welke momenteel wordt aangestuurd door de Sociale Dienst binnen onze gemeente Winterswijk. (Sociale Dienst Oost Achterhoek) Daar heb ik ook sinds 1982 in begin van mijn dienstverband mijn man leren kennen.

Ik kom uit een gezin van 3 kinderen, waarvan ik zelf de middelste ben. Ik ben van beroep administratief medewerker. Maar heb al diverse andere functies vervult, omdat er schaarste is in administratieve banen.

Ik heb een hele late ontwikkeling doorgemaakt, waardoor ik pas met 5 jaar heb leren praten. Ook in de Sociale interactie heb ik een achterstand gehad. Ondanks deze ontwikkelingsachterstand van meer dan 1,5 jaar heb ik toch de gewone basisschool gevolgd, waarbij ik in het 1e leerjaar ben blijven zitten. Later Leao en Meao, zonder te blijven zitten. Het is nog altijd moeilijk om vriendschap te maken. Dit ondanks dat ik veel mensen ken, en mensen ook mij. Dat komt waarschijnlijk door het verenigingsleven en het vele vrijwilligerswerk wat ik doe. Maar het zijn geen relaties om bijvoorbeeld samen te winkelen of ergens naar toe te gaan. Grote drukte, feesten en daar waar veel lawaai is, raak ik behoorlijk overprikkeld. Ik heb ook altijd als kind en jong volwassene veel last van dauwworm-, later constitutioneel eczeem gehad. Daardoor heb ik een hele droge huid . Ook Hoog sensitief en weleens eenzaam gevoel, is mij niet vreemd. Ondanks al dit is de autisme bij mij pas in 2011 vastgesteld. De officiële diagnose is kern-autisme of te wel klassieke autisme. Dit is vastgesteld door een GGZ-psycholoog en psychiater vanuit de GGZ GG-net. Ik heb veel herkenningspunten bij mij binnen het autisme spectrum. Dus voor mij was het een Eyeopener. Op hogere leeftijd is ook gebleken dat ik een heel klein gaatje in de hartkamers heb tussen de hartboezems. Daar heb ik gelukkig nauwelijks last van. Ik rook niet en drink nauwelijks alcohol. Gezond eten is een grote passie van mij. Ondanks dat houd ik wel erg van zoetigheid, waardoor ik de neiging heb om daar te veel van te nemen.

Ik ben heel blij met mijn begeleidster, wie ik uit een PGB betaal. Zij geeft mij veel morele steun en samen zoeken we oplossingen en hoe er mee om te gaan, voor als ik het moeilijk heb.

Als hobby heb ik de natuur, tuinieren, wandelen, hardlopen, creatief bezig zijn zoals schilderen. Het zijn min of meer rustgevende hobby’s waarbij ik ook graag daarbinnen kennis wilt vergaren. Ik ben nogal leergierig. Ik ben een enorme liefhebber van dieren, (ook honden, katten en andere dieren), vandaar onze dierenclub bij ons thuis. Eerder deed ik ook mee aan kwarttriatlons en hele hardloop marathons. Maar daar ben ik mee gestopt, wegens mijn rug en overbelasting.

Ik schrijf graag blogs, om lekker van mij af te schrijven over wat ik ervaar in mijn leven.

Klik hier voor Janne’s blog

Vincent Doppenberg
Mijn naam is Vincent Doppenberg, ben 27 jaar en ben gediagnosticeerd met het Syndroom van Autisme. Ik verwonder me al geruime tijd over onderwerpen die ik op mijn manier observeer en in welke mate dat verschilt met dat van andere mensen, met of zonder Autisme. Mijn gedachten zijn beschreven in al eerder geschreven verhalen, gedichten en eigen opiniestukjes. Mijn blogs gaan over de zaken die ik in het dagelijks leven meemaak. Dat varieert van analyses van gevoelige gedachten vermengd met actualiteit tot aan fantasieverhalen over gewone dingen. Ik vind het erg fijn om mijn denkbeelden met u te delen.  Bepaalde kleine onderwerpen kunnen helemaal worden uitgediept, serieus besproken, maar ook belachelijk worden gemaakt. Voor nu: veel leesplezier.

Klik hier voor het blog van Vincent Doppenberg

Caatkracht (Catelijne)
Mijn naam is Catelijne – afgekort Caat-, bijna 47 jaar oud en geboren en getogen in Roosendaal (Noord-Brabant). Ik heb een dochter Nikki van 14 jaar met Asperger en samen met mijn vriend Dimitri, vormen wij sinds ruim 4 jaar een hecht samengesteld gezin.
Een aantal jaren geleden kwam ik tot de conclusie dat ik graag van waarde wil zijn voor anderen. Dát geeft me energie en daarvoor wil ik met liefde mijn (daad)kracht inzetten.


Caatkracht was geboren!!! En omdat ik schrijven leuk vind, ben ik begonnen met dit blog.
Ik weet uit ervaring hoe moeilijk het is om echt te gaan doen wat je wil, hoe vast je kunt zitten in je eigen gedachten en hoe je soms hobbels moet nemen die onoverkomelijk lijken te zijn.
Soms heb je gewoon even iemand nodig die er op een andere manier naar kijkt, of juist op dezelfde, die de zaken simpel en praktisch benadert met de nodige humor. Die je de ruimte geeft, letterlijk of figuurlijk. In je hart, je hoofd, je huis of waar dan ook… Het leven is niet simpel, maar je kunt het wel simpel benaderen!

In mijn blog schrijf ik over dingen die me bezighouden, die ik meemaak waar ik me druk over maak of waarvan ik denk dat anderen het echt moeten weten. Gewoon, eerlijk en recht uit mijn hart.
De blogs die ik schrijf over autisme deel ik graag op de site van de NVA Noord-Brabant!!

Klik hier voor het blog van Catelijne

Carla van Gestel (Autikaatje)
“Wat leuk, zou ik dat kunnen?”, dacht ik toen ik de oproep zag in de nieuwsbrief van de afdeling Noord-Brabant van de nva. Mijn gedachten gingen verder: “Weet je wat? Ik mail gewoon. Nee heb ik, ja kan ik krijgen.”. Zo gezegd zo gedaan: een kort mailtje met verwijzing naar mijn blogs op Facebook. En tot mijn grote verrassing kreeg ik groen licht. Uiteraard met het verzoek mezelf eerst voor te stellen in een eerste blog.

En dat is meteen best lastig. Ik blog eigenlijk alleen als ik inspiratie heb, of zoals ik het uitdruk: “Ik schrijf alleen vanuit mijn hart”. Soms maak ik een blog omdat ik wat langer niet geschreven heb, maar ik merk dat het dan wat stroever gaat. En ik vind ze zelf ook minder sterk. Tja, en over deze blog moet ik toch echt nadenken. Wat schrijf ik, wat niet en hoe houd ik het nog een beetje kort.

Mijn naam is Carla van Gestel en ik ben 55 jaar. Op mijn 48e kreeg ik de diagnose PDD-NOS, inmiddels officieel veranderd in ASS. Ik werkte op dat moment als bibliothecaris op een mbo-opleiding zorg en welzijn en al heel snel kreeg ik de vraag of ik een keertje in een les wat vragen over autisme wilde beantwoorden. In de loop van de jaren groeide dat uit naar een lesuur. En de studenten blijken over het algemeen goed geïnteresseerd te zijn. En – ook niet onbelangrijk – docenten vragen me terug.

Tegelijkertijd merkte ik ook de vooroordelen ten aanzien autisme op. Op mijn werk – en ook daarbuiten – ben ik er open over. Mijn werk als bibliothecaris is gestopt: een nieuwe leidinggevende die vindt dat iemand met autisme niet op een school hoort te werken, dat is te druk. Door de spanningen nu twee jaar in de ziektewet en voorlopig nog in dienst van deze organisatie. Gezien de huidige situatie kan ik hier nu weinig over schrijven.

Tijdens mijn ziektewetperiode heb ik het Autisme Centraal Traject gevolgd bij Autisme Centraal. Een post hbo-opleiding geheel in het teken van autisme. Ik durf daarom wel te beweren dat ik veel (echt niet alles) over autisme weet: zowel theoretisch als “van binnenuit”. Mijn baan ga ik kwijtraken, dat is niet fijn. Maar ik zie het als een nieuwe kans: ik wil graag voor mezelf beginnen.

In deze periode ben ik ook gaan bloggen. Ik weet niet hoe ik een website moet bouwen, dus heb ik een Facebookpagina aangemaakt. Hierop blog ik onder de naam Autikaatje. Omdat ik deze naam wil blijven gebruiken, zal ik kort de naam uitleggen. Spontaan ontstaan toen ik mijn Spotify-account aanmaakte. Ik was toen nog huiverig om mijn eigen naam te gebruiken. Auti, nou dat lijkt me wel duidelijk. Kaatje: ooit had ik een vriendje die me zo noemde. Verkering al na twee weken uit, maar de naam bleef ik leuk vinden. En zo ontstond Autikaatje.

Wat hoort er nog meer bij voorstellen? O ja, hobby’s. Ik heb er meerdere, maar ze komen met periodes naar boven. Nu vooral kleuren, lezen, fotografie en midgetgolf. Verder ook fotoalbums maken, puzzelen, zowel op papier als legpuzzels.

Verder woon ik alleen en zelfstandig met 2 uur per week begeleiding. Sinds februari heb ik gezelschap van Chico: een rode “je-weet-wel kater” van zes jaar.

De rest gaan jullie wel lezen in mijn blogs. Ik ga jullie meenemen in mijn leven met autisme. O ja, reageren mag. Graag zelfs. Maar als je het ergens niet mee eens bent en als je geïrriteerd of boos bent, wacht dan met reageren tot je afgekoeld bent. Daarna mag je op een respectvolle manier je mening geven. Zo doe ik het zelf ook altijd. Scheldpartijen vind ik vreselijk om te zien en ik zal het zelf ook niet doen. Dank jullie wel voor het lezen en tot mijn volgende blog.

Klik hier voor het blog van Carla

Mandy Verleijsdonk

Op mijn 27e werd autisme gediagnosticeerd (nu ben ik 30). Sindsdien gaat het beter met mij, omdat ik meer inzicht heb in mijn zwakke en sterke kanten, mezelf beter accepteer en een leven vorm dat bij mij past. Door te schrijven krijg ik overzicht over mijn massa’s gedachten (dit is mijn blog). Verder heb ik een chihuahua, doe ik vrijwilligerswerk en ben ik veganist.

Klik hier voor het blog van Mandy

Mayke Bloem

Mijn naam is Mayke Bloem en ik ben 20 jaar.

Ik woon in Geldrop en ik werk sinds oktober 2019 fulltime bij de Albert Heijn in Eindhoven.

Sinds februari 2019 blog ik over mijn leven met autisme op www.mijnlevenmetautisme.home.blog

Ook ben ik op facebook te volgen op www.facebook.com/mijnlevenmetautisme

Ik ben hiermee begonnen omdat ik graag mensen wil helpen en ze wil laten zien dat ze zich niet hoeven te schamen voor hun ‘beperkingen’!

Ik zal hieronder even een stukje over mijn leven vertellen.

De problemen rondom mij zijn pas laat begonnen.

Op de basisschool was ik altijd een verlegen maar vrolijk meisje.

Ik voelde me goed op school, ik kon goed leren en had wat vriendinnetjes. Wel werd ik vanaf groep 7 gepest omdat ik wat dikker was dan de rest. Dit vond ik zo erg dat ik me steeds meer begon af te zonderen.

Na de basisschool ben ik naar het VMBO-t gegaan, dit ging goed en heb heel makkelijk mijn diploma weten te behalen. Daarna ben ik naar HAVO gegaan want ik wist echt niet wat ik met mijn leven wilde. Zo had ik nog wat tijd om daar over na te denken.

Op VMBO-t had ik een paar vriendinnen met wie ik veel optrok. Ik durfde niet alleen naar school te fietsen dus ik fietste met 1 vriendin elke dag mee naar school. Als zij niet ging, ging ik ook niet.
Op HAVO ging het al iets minder goed. Ik zat niet lekker in mijn vel en als klap op de vuurpijl lieten ze mij zitten in HAVO-4 op 0,4 punt na. Ze wisten op school dat ik na mijn 18e wilde stoppen met school omdat ik het niet leuk vond. Mijn ouders en ik hebben er alles aan gedaan om ze over te halen mij toch over te laten gaan maar helaas, ze wilden geen water bij de wijn doen.

Dit was het omslagpunt, vanaf hier begon de ellende.

Ik wilde absoluut niet meer naar school, ik was toen net 17. Ik heb gesprekken gehad met de leerplichtambtenaar en die heeft me gelukkig vrijstelling gegeven voor school. Wel verwees ze me door naar Apantha om te laten onderzoeken wat ik had.

Na wat onderzoeken bleek al snel dat ik ASS ( Autisme Spectrum Stoornis ), depressie en een sociale angststoornis had. Mijn broer heeft PDD-NOS en mijn vader Asperger dus de diagnose autisme was niet zo’n verrassing. Ik was opgelucht met de diagnose want dit verklaarde waarom ik me zo slecht voelde en niks alleen durfde te doen.

Doordat ik niet meer naar school hoefde werden de problemen steeds erger. Ik kwam overdag de deur niet uit en ik kreeg geen werk. Ik kon niets over mezelf vertellen bij sollicitatiegesprekken dus ze namen al snel iemand anders aan.

Hierdoor begon ik mezelf te automutileren.

Toen besloten mijn ouders en ik dat we toch maar naar een psychiater moesten gaan. Mijn psychiater schreef me gelijk Escitalopram voor, dit is een medicijn die helpt bij depressie en een angststoornis.

Hier zal ik later meer over vertellen in een andere blog.

Klik hier voor het blog van Mayke

Tatjana

Mijn naam is Tatjana, 39 jaar, woon- en werkzaam in Eindhoven. Inmiddels ben ik  8 jaar getrouwd, heb 2 bonusdochters en een hele dierentuin aan dieren. In 2013 ben ik de horeca uit gegaan om me te laten omscholen in de zorg. Ik weet dat ik hierin een hele goede keuze heb gemaakt en daardoor werk ik nu als verpleegkundige in een verpleeghuissetting en doe mijn werk met veel plezier. Ik werk hier met ouderen die allemaal een vorm van dementie hebben.
In 2015 ben ik gediagnosticeerd met ASS, de diagnose kwam niet als verrassing. Het was weer een stukje van de puzzel die ik opgelost kreeg.
Enige tijd geleden ben ik begonnen met bloggen over mijn leven en de, soms, dagelijkse dingen waar ik mee te maken heb. Met als doel te laten zien waar ik soms tegenaan loop maar ondanks dat toch door kan gaan. Op deze manier hoop ik dat anderen zich (deels) herkennen in mijn verhalen en de positieve kanten kunnen zien. Maar ook hoop ik dat mensen zonder autisme op deze manier te zien krijgen wat struikelblokken kunnen zijn voor mensen met autisme én dat niet iedere persoon met autisme hetzelfde is.
Met de start van mijn bloggen was het de bedoeling om een droom na te jagen: een boek schrijven. Met mijn bloggen heb ik een goede start gemaakt.

Tatjana

 

Bloggen die ik heb geschreven via blogspot.com:

 

https://tatjanaverpleegkundige.blogspot.com/

 

Andere bloggen:

www.autismedigitaal.nl/veelzijdig/

 

Klik hier voor het blog van Tatjana