Clubrecords

Wat heb ik in de jaren 80 en 90 van de vorige eeuw veel gesport, met diverse gevolgen van dien.

En nu nog de gevolgen ervaren.

Ach talent heb ik totaal niet. Zeker niet op het gebied van sport. Met gym werd ik altijd als laatste gekozen en kon niet eens over een bok springen. Ook met balspelen kwam ik totaal niet mee. Met volleybal kon ik alleen de opslag doen, maar aanvallen en verdedigen: nee dat werd het niet.

Het enige wat ik op sport kon is monotoon zwemmen, welke ik met veel moeite tijdens de zwemlessen aangeleerd. Ook het lopen, was ik zeker  niet  snel. Wel kon ik het lopen lang volhouden. Fietsen ach je trap maar rond en werd makkelijk ingehaald door anderen. Gekke capriolen durfde en kon ik niet doen met  een fiets.

Ik was zo stijf als een hark, en was wat aan de dikke kant.

Op een gegeven moment werd het mode om te gaan hardlopen. Ik wilde dit toch proberen. Ik woonde nog thuis en ging ’s morgens stiekem bij schemerlicht mijn eerste rondjes joggen. Mijn moeder kwam daar achter en werd kwaad, omdat dit niet hoorde bij meisjes zoals ik.

Toen ik zelfstandig ging wonen, en mijn man bij me in ging wonen, ben ik weer gaan hardlopen. Ik kon nog net een kilometer op een slakke jogging gangetje volhouden. In de loop der tijd kon ik langer en iets sneller lopen. Er kwam een hardloop- c.q. duursportclub, welke later een atletiekvereniging werd, waar ik lid van werd. Ik ging wedstrijdjes lopen. Er deden heel weinig vrouwen aan hardlopen. Dus ik won af en toe wat met deze wedstrijden. Ik werd zo fanatiek dat ik persoonlijk record tot persoonlijk record brak, en op de langere afstanden zelfs clubrecords op mijn naam kreeg.

Naast een 40 urige werkweek trainde ik voor de marathon en kwart triatlon 15 tot 20 uur in de week. Hierdoor begon ik regionaal bekendheid te krijgen. Mijn vader vond dat geweldig en kon “leunen” op mijn resultaten, door aan andere mensen te vertellen hoe goed ik was in de sport. Ik kreeg pittige trainingsschema’s van een fanatieke trainer.  Op zich was het wel leuk om deze duursporten te beoefenen, maar wist geen grens te vinden. Mijn vader was altijd teleurgesteld als ik geen prijs won, of niet aan een wedstrijd had deelgenomen. Maar ook teleurgesteld als ik geblesseerd was, want dan had hij niets te vertellen.

Hier werd later door mijn coach een stokje voor gestoken, want ik draafde in mijn sport gigantisch door, waardoor ik “vergat” de huishouding en dergelijke te doen, en neiging kregen tot een zware burn out. Ik heb een hernia, lopersknie en andere overbelastingsklachten gehad.

Nu anno 2020 staat nog steeds clubrecords op mijn naam. Afgelopen zondag, kwam ik een bekende tegen wie ik nog ken van de atletiek. Hij spreekt nog weleens de trainer wie nu nog de jeugd en andere groepen bewegingslessen geef. Ik was toevallig een rondje van ongeveer 12 kilometer aan het hardlopen toen ik de bekende tegenkwam. En hij vroeg mij wat mijn snelste tijd was op de marathon en dat met die oud-trainer over mijn snelle tijden en clubrecords gehad, welke nu nog geregistreerd staat.

Tja het leeft nog wel schijnbaar. Dit na zeker 25 a 30 jaar op zijn minst. En ik hoor dit soort geluiden wel meer, omtrent mijn prestaties. Pfff, dat dit  nog zo leeft, is wel apart. Ik lig er niet wakker van, maar ook niet super blij. Ik neem dit soort dingen gewoon voor lief en voel me niet beter of slechter door.

Ik heb wel geleerd, dat ik nu alleen loop mijn mijn eigen plezier en dat ik hiermee voor niemand hoeft te presteren. Het gaat niet meer zo snel en merk het zeker dat ik niet meer de jongste ben. Nu op 61 jarige leeftijd vind ik het prima zo.