Emotioneel ziek

Aan het begin moet gezegd worden dat, hoewel dit een blog is voor Autisme, dit onderwerp niet alleen voor mensen met Autisme geldt. Iedereen heeft emoties: zwakke, die amper gevoeld worden, maar ook hele sterke waar je niet vanaf komt. Als die emoties je blokkeren in datgene dat je doet, denkt of voelt en het je verlamd, noem ik dat emotioneel ziek zijn.

We kennen allemaal de lichamelijke ziekte. Er is dan vaak last van griep of een blessure. Je kan ook heel simpel zeggen tegen anderen dat je een afspraak niet kan maken of moet afzeggen, omdat je naar de dokter moet. Ze vragen dan ook snel ‘Wat mankeer je dan?’ Als je dan zegt dat je griep hebt of een lichamelijke klacht begrijpen ze dat vaak. Dat gaat anders als je last hebt van oplopende emoties, zoals liefdesverdriet, depressiviteit of angst hebt voor bepaalde zaken. Als je daarvoor naar een dokter gaat, dan wordt daar nogal raar tegenaan gekeken of gebagatelliseerd door anderen. Hierdoor wordt het niet snel genoemd, waardoor mogelijke behandeling of zelfs bespreking lastig wordt. Deze emoties zijn lang niet altijd te relateren aan gebeurtenissen in het hier en nu. Het komt ook regelmatig voor dat kleine zaken die op zich onbelangrijk lijken, zaken uit het verleden of mogelijke toekomst kunnen aanwakkeren. Onderwerpen die in volle hevigheid terugkeren of die als eventueel aankomend beeld worden geschetst, roepen zoveel emotie op dat het als het ware verlamd soms compleet uit het niets.

Het emotionele zieke heeft er soms voor gezorgd dat ik me terug heb moeten trekken uit het openbare leven. Wanneer er iets gebeurde in de privĂ©sfeer, maakte dat ik taken gedeeltelijk of zelfs helemaal niet (meer) kon uitvoeren. Dat ik juist hele moeilijke gesprekken met anderen begon of helemaal niks meer zei. In mijn studietijd waren de sociale contacten schaars en was ik erg eenzaam. Om de deadlines te halen van werkstukken en tentamens moest er natuurlijk veel gebeuren en had ik eigenlijk geen tijd om toe te geven aan veel emoties. Niet alleen vervelende emoties, maar ook als er een goed punt kwam, was het heel verleidelijk om in het goede te blijven hangen. Nee ik moest door. Om ze niet teveel de overhand te geven, moest ik mezelf regelmatig ‘een stomp in de maag geven’ om me op het werk te concentreren.

Ook na mijn studie, in het dagelijks leven, zowel binnen als buiten mijn werk, heb ik nogal eens te maken met emotionele buien. Wellicht dat ik een aantal zaken als kritiek te persoonlijk neem of dat er teveel zaken zijn die ik aankan of te complex worden. Veel mensen zijn bijvoorbeeld weleens kwaad, maar dan kunnen ze alsnog taken uitvoeren. Ik ben dan echt bezig boos te zijn. Mijn hersenen zijn dan net een stuk vlees op de BBQ die geroosterd worden door het vuur van mijn woede. Het is ook net een ouderwetse gloeilamp, waarbij er maar weinig licht is maar erg veel warmte. Bij mij voel ik de energie dan ook snel afvloeien. Ik zit dan vaak op de bank of lig op bed zonder dat er iets uitkomt qua actie, vooral worstelend met de emotie. Ik probeer dan bijvoorbeeld weleens hard muziek op te zetten (vooral metal) om het juiste gevoel erbij te zoeken, zodat de woede vermindert. Daarnaast helpt het ook om mijn kat te aaien die me regelmatig komt opzoeken en misschien wel een idee heeft dat ik het op dat moment moeilijk heb als ik thuis ben. Op het moment gaat het wel, maar wie weet wat er nog meer gaat komen.