Heftig uit het verleden

Ik vind dat ik een jeugd heb gehad, waar ik eerlijk gezegd niet graag op terug kijk. Maar soms word je ermee geconfronteerd. Bewust of vaak genoeg onbewust

Afgelopen week ben ik erg druk geweest. Ook veel wisselingen in mijn structuur en rooster. Dat kost zeker heel veel energie. En iedere keer weer omschakelen. Gelukkig waren er ook leuke dingen, waardoor mijn structuur wat in de war raakte.

Zoals afgelopen woensdag, moest ik eerder weg vanuit mijn werk in Doetinchem, omdat ik op mijn werk in Winterswijk een ceremoniƫle opening had omtrent de officiƫle start van Automaatje.

Samen met mijn collegae druk om het spul klaar te zetten. Glazen op een goede plek mooi zetten, de mini gebakjes uitdelen aan de genodigden. Evenals de koffie c.q. Thee en het verzorgen van de borrel en de hapjes na afloop. Het bijwonen van de opening op zich. Maar ook het opruimen en voor die tijd met de enkele van de genodigden een praatje maken tijdens het borreluurtje.

Op een gegeven moment kwam er een wat kleinere man op mij af. Hij vroeg, kennen we elkaar nog. Het gezicht kwam me bekend voor, ondanks dat ik heel slecht ben in gezichten ophouden.  Het bleek de oude buurman, wie 2 huizen verder woonde dan in het tijdperk toen ik als kind nog bij mijn ouders woonde. Hij is een hele tijd in het buitenland geweest en sinds een paar jaar weer terug in Winterswijk. Hij kende nog de situatie hoe we daar van dat adres weg moesten, en dat had zeker in mijn kinderjaren heel veel impact op mij. En soms nu nog. Maar we hebben toch een leuk gesprek gehad. Onbewust heeft hij mij tot die nare herinnering heel even tot leven gebracht. Uiteraard neem ik het hem niet kwalijk. Want hij pikte dit heel goed op.

Ik hoop dat ik volgende week weer wat rustiger zal hebben, want daar ben ik echt aan toe.

Dit delen