Gedichten

Hoe leef ik met autisme?
Sommige mensen gebruiken autisme als een scheldwoord.
Andere gebruiken het als een superkracht.
Maar, is autisme wel een superkracht?
Het is zeker geen scheldwoord, nee, dat is het zeker niet.
Maar is autisme dan toch een superkracht?
Het is waar dat superhelden moeten leiden bij het besef als ze superkrachten hebben.
Maar, ik ben geen sterke man of vrouw, ik ben een meisje van 16.
Ik wordt gezien als dom of naïef.
Mensen vinden het leuk om grapjes over mij te maken omdat ik mij anders gedraag of kleed.
Mischien maakt mij dat dan ook anders, maar superhelden zijn ook anders toch?
Superhelden kunnen hun werkelijke identiteit ook niet laten zien, hun moeten ook blijven maskeren, ze hebben een sterk gevoel voor de waarheid, ze dragen mooie bijzondere pakjes, en ze redden iedereen.
Soms voel ik mij ook een superheld, maar dat ben ik niet.
Op school kent niemand mijn naam, ik ben het “stille rare meisje.”
Autisme en superhelden lijken zo wel heel veel op elkaar, ze zijn bijna het zelfde.
Bijna. Dat is dus niet helemaal, dat is dus niet zoals de normale 100%
Maar autisten en superhelden horen ook niet bij de normale 100%, wij zijn onszelf, als ons masker afgaat, hoeven we eindelijk niet de leiden, hoeven we ons niet sociaal te gedragen, we kunnen eindelijk echt onszelf zijn, net als superhelden die hun masker af zetten, wij kunnen dan eindelijk zijn wat wij willen.
We hoeven niet meer te passen in de sociale norm, onze obsessies to verstoppen, en te genieten van onze bijzondere hobbies.
Superhelden en autisme, beide gaan ze door moeilijke dingen, maar als het masker eindelijk afgaat, zijn we bijna hetzelfde.
Maar als superhelden zo geliefd zijn. waarom zijn autisten dan zo gehaat?

Autisme gedicht 2
Ik ben te raar om normaal te zijn,
Toch zie te normaal uit om autisme te hebben.
Mijn gedrag is te kinderachtig voor volwassenen om mij serieus te nemen,
Toch is mijn gedrag te volwassen om met mijn vrienden grappen te maken.
Mijn emoties zijn te extreem als er iets kleins misgaat.
Toch zijn mijn emoties te kalm als er iets groots misgaat.
Als ik praat, stotter ik, herhaal ik dingen, en ben ik akward.
Toch, als ik acteer en schrijf, gaat er een wereld voor mij open, maar, ben ik dan nog wel mijzelf? Of, speel ik dan een rol?
Ik voel me alsof ik altijd een rol speel, alsof ik voor anderen de beste versie van mijzelf moet spelen. Als mensen de werkelijke ik zouden zien, zouden ze mij dan nog wel leuk vinden?
Ik ben ook maar een mens.