Vakantierust

Iedereen had vakantie, ik opende de deur van het kantoor en slaakte een lichte zucht. Het was nu gewoon echt drie weken rustig om me heen. Geen mensen in de kantoortuin die bellen en door elkaar praten. Geen collega’s die wat komen vragen, als ik net met iets begonnen ben. Geen goedbedoelde adviezen na een telefoontje met een klant. Het was alleen maar mezelf en een leeg kantoor.

Ik schoof de lamellen opzij, opende het raam en snoof de frisse lucht op. Heerlijk, ik zette de airco uit en liet de koele zomerbries naar binnen stromen. Mijn laptop aan, telefoon op bereikbaar en mijn dag kon beginnen. Het ene na het andere kon ik afstrepen van mijn lijstje. De tijd vloog, het was binnen no time lunchtijd. Omdat er nu toch niemand was, ging ik er lekker op uit. Naar buiten, het was wel warm, maar dat gaf niet. Ik kreeg er energie van.

Zo verstreken er drie weken, drie weken rust op kantoor. Klantvragen handelde ik af zover het kon, bestellingen ruimde ik op en verzon nog een paar creatieve ideeën die ik uitwerkte. Tussendoor had ik nog een ontbijt met ondernemers waar ik te gast mocht zijn omdat mijn baas er nu niet heen kon. Ik verving hem en ik genoot ervan. Allemaal geluksmomentjes in een reeks van drie weken.

Daarna brak de dag weer aan dat iedereen weer terug was. De drukte zwengelde weer aan, de vragen kwamen weer en het was weer goed bezet in de kantoortuin. Mijn hoofd kon dit nog niet aan, merkte ik na een halve dag al op. Ik probeerde het bij te benen, maar hoe verder de dag vorderde, hoe meer ik de energie uit mijn brein voelde sijpelen. Ik werd moe, stiller en kon me slecht concentreren. Ik kon een enkele taak afronden, maar veel meer dan dat werd het niet. Niemand die het doorhad overigens, iedereen zat lekker in zijn of haar eigen energie. Ik camoufleerde het en zette mijn professionele gezicht op.

Een inkijkje hoe het werkelijk eraan toe gaat. Werk kost mij energie, als er veel collega’s om me heen zijn. Het geeft mij ook energie, als ik alleen en ongestoord kan werken. Tegelijk vind ik het hebben van collega’s ook heel gezellig. Het blijft een struggle, een constante overweging waar ik goed aan doe. Elke dag leer ik weer een beetje meer. Soms moet ik een beetje naar links en soms juist een beetje meer naar rechts. Meedeinen op mijn gevoel en de energie die ik heb. Dat is oké, ik ben niet perfect, niemand is perfect.