Nieuwe vrienden

Mijn telefoon licht op, ik zie een nieuw berichtje. Vaak lees ik even vluchtig of het belangrijk is, maar vooral ook van wie het komt. Soms ben ik aan het werk of druk met andere dingen, zodat ik niet gelijk kan reageren. In dit geval open ik mijn chatbox en reageer ik meteen even terug.

Het is van iemand die voor mij in een half jaar tijd heel dierbaar is geworden. Super spannend en heel eng. Waarom dan, zou je kunnen denken. Ik vind dit soort dingen heel spannend. Nieuwe vriendschappen aangaan, mezelf meer openstellen, laten zien wie ik ben en wat ik leuk vind. Iemand áchter dat muurtje laten komen, mijn échte zelf laten zien. Oh ja, dat vind ik heel eng.

Ik heb een kleine vriendengroep en dat vind ik prima. Ik weet van allemaal wat ik aan ze heb, ik weet ook dat als ik ze nodig heb, ze er zijn. Andersom ook. Deze vrienden heb ik ook al heel lang. Nieuwe vriendschappen, dat moet vanaf het begin weer opgebouwd worden. Alsof je een huis gaat bouwen. De fundering moet goed zijn, voor je verder kunt. Dat kan dus echt een tijd duren voor ik iemand toelaat en vertrouwen geef.

Het voelt ook heel kwetsbaar, het vertrouwen kan beschaamd worden, zoals vaker gebeurd is in mijn leven. Daar heb ik van geleerd. Nu zeg ik dat ook gelijk eerlijk tegen deze persoon, ik vind dit contact super leuk maar ik heb wel tijd nodig. Dat was ook geen probleem. We herkennen heel veel in elkaar, hebben dezelfde interesses, kunnen om dezelfde grapjes lachen en er is nooit een saai moment tussen ons. Het gaat als vanzelf. Ik ben degene langzaam meer gaan vertrouwen en dat versterkt onze band. Het voelt alsof we elkaar al jaren kennen.

Mijn autisme zorgt er vaak voor dat ik in nieuwe vriendschappen op een soort kruispunt beland. Is het normaal hoe het nu gaat of vind de ander mij te veel? Vat ik dit nu weer te letterlijk op? Zou dit een grapje zijn? Wil ik te snel gaan of ga ik nu juist te langzaam? Wat is nu eigenlijk vriendschap? Allemaal vragen die rondzingen in mijn hoofd. In deze vriendschap durf ik ze ook te stellen en weet je wat zo mooi is? Het is oké voor de ander, er is respect en een luisterend oor. Goud waard!