Nieuw level bereikt

Ik loop bijna tegelijk met mijn collega de zaak binnen. We kletsen even kort en lopen naar boven, daar waar het kantoor zit. Een van de eerste dingen die ik doe is koffie halen. Ondertussen voel ik vaak haarfijn aan hoe de sfeer is. Deze ochtend voelt het wel oké aan. Ik installeer mezelf achter mijn computer en begin mijn werkdag.

Na de eerste koffiepauze staat er een kantooroverleg gepland. Er passeren diverse onderwerpen; bij de een haak ik aan, bij het andere laat ik het gaan. Ik werk nu ruim anderhalf jaar bij dit bedrijf en heb al veel geleerd. Ondanks de kantoortuin en de overload aan prikkels, heb ik ook leuke collega’s en een interessant vakgebied.

De laatste punten van het kantooroverleg kabbelen voorbij. Ik merk dat mijn collega’s anders in elkaar zitten dan ik. Dat is niet erg, maar het gaat me steeds vaker opvallen. Ik voel me dan ook steeds vaker anders. Mijn andere kantoorgenoten zitten vaak allemaal op één lijn en vinden elkaar vaak. Ik niet.

Na het kantooroverleg had ik nog een kort gesprek met mijn baas. Op de werkvloer noemen wij hem geen baas, maar collega. In dit gesprek kwam naar voren dat ik vaak ‘het probleem’ terugleg bij de ander. Hij vroeg zich af wat ik er zelf aan kon doen als een collega vraagt hoe het gaat met een bepaald project, en ik als antwoord “Goed!” geef. Ik was verbaasd, want de ander kan dan toch best doorvragen? Hij was van mening dat ik dan het probleem terugleg. Ik vond dat ik het in het midden neerlegde.

Ik vroeg me in het gesprek hardop af of er soms collega’s klachten hadden over mijn manier van antwoorden. Dat bleek niet zo te zijn. Hij vond dat ik hier wel over kon nadenken, omdat hij dit liever voor is. In mijn hoofd is dit heel gek; waarom nadenken over het oplossen van problemen die er niet zijn? En ineens bedacht ik me: ik heb een nieuw level bereikt. Dit is hoe het blijkbaar gaat in deze next level kantoorbaan. Dan doe je je werk, maar bedenk je dus ook talloze oplossingen voor problemen die er niet zijn of nooit gaan komen.

Mijn autibrein vindt dit heel gek. Als iemand iets vraagt, geef ik antwoord. Is het antwoord te kort, dan kan de ander doorvragen. Ik zou dat andersom ook doen. En nadenken over problemen die misschien gaan komen? Ook niet aan mij besteed. Aan het einde van het gesprek vraag ik me ineens af; wie is hier eigenlijk anders?