Onbeschreven jaar

Een nieuw jaar ligt voor ons, als een nog onbeschreven bladzijde van een boek. Een jaar waarin ik hoop dat iedereen die dit leest een fijn en gelukkig jaar mag hebben. De afgelopen weken heb ik veel teruggedacht aan het jaar wat achter ons ligt, waarin veel is gebeurd. Het was een jaar met pieken en dalen, maar ik ben er doorheen gekomen. Nu ligt er weer een nieuw jaar voor mijn neus, een nog onbeschreven bladzijde.

Wat gaat dit jaar brengen en halen, heb ik me afgevraagd tijdens de jaarwisseling. Veel mensen vragen of ik goede voornemens heb. Die heb ik nooit echt begrepen, goede voornemens. Als ik in juni een goed voornemen heb, dan begin ik daaraan, dan wacht ik niet tot januari. Dus; nee, ik heb geen goede voornemens.

In de weken rondom de feestdagen had ik vakantie van mijn werk. Na een paar dagen merkte ik dat mijn werk er toch flink inhakt. Ik was ontzettend moe, sliep lang en veel, en toen moest de kerst nog beginnen. Ook de kerstdagen hakten erin en daar moest ik echt van bijkomen. Ondanks dat ik aan alle kanten geprobeerd heb de sociale prikkels te beperken. Ik ging veel wandelen met de hond, was veel buiten of stortte me juist op het schoonmaken van het huis. Alles om mijn autistische brein de ruimte te geven om bij te komen.

Nog amper bijgekomen van de kerstdagen, diende oud en nieuw zich aan. De hond en de kat vinden vuurwerk heel eng en daarom blijf ik de laatste jaren altijd thuis. Geen gedoe, geen visite en rust voor de huisdieren. Ik vind vuurwerk zelf ook een ellende, die harde, onverwachte knallen; ik moet er niks van hebben.

Eigenlijk is het nieuwe jaar net als vuurwerk. Je ziet het niet aankomen, ineens kan er een prachtige vuurpijl met mooie kleuren in de lucht verschijnen, of je wordt opgeschrikt door een harde klap. Natuurlijk heb ik het liefst mooie kleuren om me heen en geen harde klappen. Toch bestaat het leven vaak uit beide: mooie en heftige dingen. Daar heb ik vaak geen invloed op. We kunnen er uiteindelijk alleen het beste er maar van hopen.