Op reis

Vaak heb ik al gereisd, van ‘gewoon’ in Nederland tot verdere reizen in het buitenland. Met de auto, de trein of vliegtuig. Weg van mijn vertrouwde omgeving, op weg naar iets totaal nieuws. Als ik er eenmaal ben, zuig ik alles in me op als een spons. Ik kan intens genieten van de sfeer van een leuk dorpje of de schoonheid van de natuur. Heerlijk eten en drinken, de cultuur en de geschiedenis van een land. Ik neem het allemaal in me op.

Reizen brengt ook veel uitdagingen met zich mee. Drukke plaatsen, onduidelijkheden, onbekende taal en gewoontes. Het begint al op een vliegveld of treinstation. Ik eis daarin ook wel het uiterste van mezelf, want op veel van dit soort plaatsen kan je gebruikmaken van assistentie.

Eén keer heb ik daarvan gebruik gemaakt, in Ierland op het vliegveld. Een jongeman kwam me halen, had de rolstoel al bij zich. Toen ik vertelde dat ik autisme had, keek hij me heel verdwaasd aan. Hij had geen idee. Al scrollend door zijn social media, loodste hij me langzaam door de douane en de controles. Hij wist niet zo goed wat hij met me aan moest, vroeg ook niet wat autisme was. Dat had al een verschil kunnen maken. Er valt nog veel terrein te winnen, dacht ik toen. Hoewel het hielp in de prikkels om me heen, voelde ik me ook heel erg ‘patiënt’. Anders.

Langzaam maar zeker raakt de spons met indrukken voller en voller. Op een gegeven moment is de spons vol en kan er niks meer bij. Het loopt over, ik loop over. Hoe graag ik ook wil, ik moet dan tot rust komen. Dat is wel een uitdaging. Ik heb al op diverse plekken op de wereld overprikkeld op een bankje of op de grond gezeten. Te veel van mezelf geëist. Vol. Moe. Te veel.

Elke reis vraag ik mezelf af, moet ik dit dan nog wel doen? Zal ik niet gewoon thuis blijven? Dan is alles heerlijk hetzelfde, mijn eigen ritme, mijn eigen omgeving. Toch ga ik nog steeds op reis. Mijn drang om dingen te leren en te zien is hoger dan de veiligheid van structuur.

Ik probeer me vast te houden aan de dingen die me wél helpen. Iets waar ik steeds beter in word. Elke vakantie is een uitdaging maar ook een ervaring. Een leerproces. Ik probeer elke reis weer toe te passen, wat mij alle vorige keren heeft geholpen. Zo kan ik – op mijn manier, in mijn tempo –  ook de wereld zien.