When life gives you lemons

Ik hou niet van zuur. Zure snoepjes, zuurkool, zure sapjes, zuur fruit – ik laat het met gemak staan. Ik voel alles al samentrekken als ik eraan denk. De smaak is te scherp, de geur te sterk en het gevoel dat ik erbij krijg is niet fijn.

Zo hou ik ook niet van ‘zure’ mensen. Mensen die altijd negatief zijn, vaak boos en vooral veel chagrijnig. Ik hou van een beetje luchtigheid, probeer de positieve kanten te bekijken voor zover het gaat. Dat past niet bij ‘zure’ mensen.

Het leven is ook wel eens zuur, kil en koud. Dan gebeuren er dingen waar je geen invloed op hebt. Zo ook bij mij. Daar ben ik geen uitzondering op. Ik probeer me daarin staande te houden, beweeg mee met wat er op me af komt en een weg te vinden. Aan de buitenkant zien mensen vaak niks bij mij, aan de binnenkant stormt het dan. Denk dat veel mensen dat wel eens hebben.

“Hé, hallo!” Waarom stop je? “Joehoe!” roep ik naar de automobilist voor mij. Niet dat diegene me hoort, maar mijn frustratie loopt op merk ik. Om kleinigheden. In het verkeer, in de supermarkt of gewoon in huis.

Als ik geen controle heb over hoe het leven mij overkomt, zoek ik de controle ergens anders. Is het daar ook niet te vinden of lastig te sturen, raak ik snel geïrriteerd. Controle over bepaalde vaste kaders in mijn leven geeft mij houvast. Daarin vindt mijn autisme rust, omdat het daar altijd hetzelfde blijft. Als een storm in mijn leven ook daar voet aan land zet, raak ik onrustig en gefrustreerd.

Soms geeft het leven je limoenen – de kunst is dus dan om er limonade van te maken. Ja, die spreuk kwam ik dus tegen toen er een storm door mijn leven waaide. Ik kon er geen limonade van maken, nog geen druppel. Het waren geen grote dingen, maar mijn brein kon het tempo niet bijbenen. Dat is oké, de storm is gaan liggen. En, trouwens, ik lust ook helemaal geen limonade.